Cannes og síminn minn
Lestin fer til Feneyja og Cannes en síminn er samt það besta
LB:
I believe in screen supremacy!!!! ég trúi á yfirráð skjásins. Skjárinn er bestur, litli skjárinn, tölvuskjárinn, bíótjaldið, sjónvarpið. Ég er að screenmaxxa. Ég vil helst ekki slíta augun af skjánum, hvaða skjá sem er. Skjárinn er betri en djammið, betri en útlönd, betri en svefn, betri en partý, betri en myndlistarsýningar, betri en leikhús, betri en samskipti við fólk, betri en hvít strönd og ljósblár sjór, betri en svalandi drykkur í skugga trjánna, skjárinn er bestur.
cannes
ég sit við tölvuna að reyna að klippa saman reel eða tiktok af ferð minni á kvikmyndahátíðina í Cannes, holyshit hvað það er erfitt, eins og mig grunaði þá eru þessir Reels-gerðarmenn, snillingar og séní og það er mjög erfitt og krefst í rauninni snillingsgáfu að klippa saman skemmtilegt og ávanabindandi REEL. ég er við það að gefast upp, ég gæti gefist upp, puttarnir hlýða ekki og smella ekki á réttum tíma og úlniðurinn er ekki nógu liðugur og nákvæmur. Ég fæ óþægindi um allan líkamann því klippurnar haga sér ekki eins og ég vil að þær hagi sér. Samt á ég að kunna að klippa, ég klippi viðtöl allan daginn, en nú eru svo margar víddir, mörg form, margt sem þarf að passa. Ég hafði reiknað með því að það myndi einfaldlega duga mér að vera kona af aldamótakynslóðinni, en það eitt og sér er ekki nóg til að geta gert Reel.
Það er draumurinn minn að töfra fram ávanabindandi reel um pílagrímsferð mína á kvikmyndahátíðina í Cannes. Ég gæti þá séð mitt eigin sköpunarverk á litla skjánum, komist í vímu af eigin efni, get high off my own supply. Er eitthvað betra?
í maí fór Kristján Guðjónsson á Feneyjartvíæringinn og ég fór á kvikmyndahátíðina á Cannes. en mikið er gott að vera komin aftur fyrir framan litla skjáinn.
þetta er mynd frá blaðamannafundi sem ég fór á með Ryusuke Hamaguchi og leikaraliðinu í All of a Sudden, nýjustu myndinni hans. Þið gætuð þekkt til verka hans, en frægasta myndin hans er sennilega Drive my Car (2021) sem vann besta alþjóðlega myndin á Óskarnum.
áður en ég hitti Hamaguchi (því ég fékk að taka viðtal við hann ONE ON ONE fyrir framan kameru) þá æfði ég mig í hneigingum að japönskum sið og var að meta hversu djúpt ég ætti að fara og hvort að það myndi sjást mjög vel að ég kann ekki réttu hneiginguna. Og svo hitti ég hann og ég reyndi að hneigja mig en hann rétti bara fram höndina til að taka í höndina á mér. Þetta var bara vandræðalegt og asnalegt. Og viðtalið leið á ljóshraða, ég hafði í raun bara tíma fyrir þrjár spurningar, því það var túlkur að þýða frá japönsku yfir í ensku fyrir mig og við höfðum bara átta mínútur og hann er famously langorður í svörum.
Kvikmyndin All of a Sudden var stórkostleg, held að hún sé rúmir þrír klukkutímar (sem er stutt miðað við Óresteiu til hamingju með Grímuverðlaunin) kannski þrír klukkutímar og korter. Og ég sá mjög margar frábærar myndir á hátíðinni, hæpaðist yfir HOPE í leikstjórn Na Hong-jin, suðurkóreskur hasar-eltingarleikur, geimverur og gore, elskaði útaf lífinu austurrísku myndina Everytime, sem keppti í Un Certain Regard flokkinum (og vann!) sem er listræni flokkurinn og nýir leikstjórar. Ólíkar myndir sem ég elskaði af ólíkum ástæðum. En All of a Sudden var svona listaverk, svona ferðalag sem þú ferð í og þegar þú labbar útúr bíó, þ.e.a.s. ef þú fórst með í ferðalagið (það voru ekkert allir sem gerðu það) þá labbaru út önnur manneskja. Þessi mynd fer inn í sálina á þér. Gljúp dramatúrgía.
Og það er setning í myndinni sem ég ætla að lauslega kvóta - allt sem hefur komið fyrir mig, var undirbúningur fyrir að kynnast þér. Og þannig leið mér með þessa mynd, allt sem hefur komið fyrir mig/allt sem ég hef gert, undirbjó mig fyrir að meðtaka og upplifa þessa kvikmynd.
Þannig auðvitað var ég gjörsamlega í ruglinu þegar ég átti að taka viðtal við Hamaguchi… Ég mun spila það við tækifæri í Lestinni og gera einhverja ítarlegri umfjöllun um þessa kvikmynd, sem gerist á elliheimili í París, að mestum hluta.
Einn af gosbrunnunum í Cannes og minnisvarði um Lord Brougham, sem var breskur lávarður, og honum að þakka að sjávarþorpið Cannes varð að vinsælum áfangastað fyrir bresku efristéttina. Svona eins og gaurinn á Flateyri sem opnaði Vagninn?….
Í Cannes reyndi ég að fara sem mest í bíó og náði að sjá 15 kvikmyndir. Það er svolítið erfitt að fá miða og maður þarf að vakta miðasíðuna og grípa miða ef einhver afbókar, þannig maður er mjög Alert. Oft er fólk líka bara að refresha síðuna í bíó, undir jakkanum sínum. Það eru klárlega margar útgáfur af Cannes í gangi, fólk er þarna í mjög ólíkum erindagjörðum, sumir eru að frumsýna og fagna, sumir eru að selja og sækja fjármagn, aðrir eru að kaupa til að dreifa, kvikmyndasjóðir og miðstöðvar eru á svæðinu til að facilitate-a samstarf og koma á tengslum, ríkt fólk er komið til að djamma og vera með, fólk sem langar að fá tækifæri er komið til að networka, gagnrýnendur eru mættir til að vera í bíó og tweeta og letterboxa, blaðamenn fara á myndir og skrifa greinar.
Blaðamenn eru svo undanfarna daga búnir að vera að gera upp hátíðina og velta gæðum myndanna fyrir sér. Ég get ekki tjáð mig af neinni þekkingu um það, hvernig hátíðin í ár er samanborið við hátíðir fyrri ára. Mér fannst svo margt gott sem ég sá, og þó einhverjir hafi haldið því fram að gæðastandardinn hafi verið óvenju lágur í ár þá er það ekki eitthvað sem mér finnst ég geta tekið undir eða mótmælt. Og það er mjög auðvelt að sitja úti í sal og hrífast með þessum bíómyndum, sjá eitthvað áhugavert og merkilegt í þeim öllum, í einhverjum Cannes-gír. Allavega sat ég og sakleysislega fílaði flest sem ég sá. Svo loggaði maður sig inn á twitter og komst að því að það var jaðarskoðun að fíla HOPE. Og Parallel Tales eftir Asghar Fahradi.
Í Cannes var mikilvægt að skála fyrir Ásgeiri H. Ingólfssyni, sem hefði orðið fimmtugur á árinu og elskaði kvikmyndir og kvikmyndahátíðir manna mest, og hefði miklu frekar átt að vera þarna en ég. Menningarblaðamennskan er fátæklegri án hans og við berum öll ábyrgð á því að reyna að grípa boltana sem hann einn hélt á lofti. Þannig er bara Ísland, við erum svo fá að fráfall eins manns þýðir bara…. Fullt fullt fullt af greinum sem ekki eru skrifaðar, samhengi sem ekki er sett, túlkun og tjáning sem við missum nú af. Allavega, skál fyrir Ásgeiri.
aðeins meira cannes, yes we cannes
Rauði dregillinn séður úr fjarlægð, held að þetta sé á frumsýningunni á Gentle Monster og þarna er held ég Jordan Firstman að mæta. Sem var einmitt með eina hæpuðustu myndina á Cannes í ár, Club Kid sem var í Un certain regard. The Power of Celebrity. Þetta hefur mikið aðdráttarafl, og fræga fólkið eru guðir meðal manna.
og sögulegt moment, ég var á blaðamannafundinum þar sem Adam Driver var spurður út í memoirið hennar Lenu Dunham, Famesick, þar sem hún varpar ljósi á þeirra sérstaka samband og hve skapstór hann var á Girls árunum. Hann sagðist ekkert vilja tjá sig um það. Og ég skil það, ég dýrka að Lena Dunham segi allt sem hún hugsar og hefur hugsað og hefur ever komið fyrir hana, en ég virði líka hans rétt til að gera það ekki. Þessi hegðun (listræni tjáningarmáti) hennar hefur líka margoft snúist í höndunum á henni. Myndin sem Driver var að frumsýna var Paper Tiger. Ágæt mynd en ekki eitthvað sem stóð upp úr á hátíðinni að mínu mati. Blaðamannafundurinn hjálpaði mér reyndar aðeins að skilja umfjöllunarefnið… peningar….
ég ætla að fá að setja punkt hér, þó það sé svo margt annað sem ég væri til í að tala um og velta fyrir mér. Það sem stendur uppúr var bara hvað það var gaman í bíó.
vikuna áður en ég hélt til Frakklands í bíó var Kristján að sigla um á gondóla í Feneyjum. Mér skilst að hann hafi verið úti í vatninu allan tímann og varla komist að sjá listaverk. Umfjöllun um Fenyejar og Cannes er stráð hér og þar í lestarþáttum undanfarinna vikna, en hér er þáttur gærdagsins, sem gerist allur í Feneyjum, hafi menn áhuga á því.
Svo var á dagskrá um Hvítasunnuna, þessi þáttur sem er rétt að benda á: pallborðumræður eftir Feneyjar: Mollhljómar og mótmæli, þar sem þrír feneyjarfarar ræddu upplifun sína.
Annað fréttnæmt í þessari viku
Annars voguðum við okkur að ræða bókmenntir í Lestinni í vikunni, pistill frá Eiríki Erni og umræður í kjölfarið þar sem Fríða Ísberg og Þórdís Gísla veltu fyrir sér Ritlistarfnyk eða ritlistarkennslu. Hér má hlusta á það:
blogg eiríks um ritlistarfnyk og þessar umræður fyrir áframhaldandi vangaveltur. Mér fannst gaman að ræða þetta og eins og ég hef oft suðað um og þrái svo mikið þá langar við að við séum með einhverjar svona umræður um menningarástandið í Lestinni í hverri viku. Það er klárlega markmiðið.
Hver er mín afstaða í þessu öllu? Bókmenntir og listir og allt, þetta er allt frábært en skjárinn…. Hann hefur sigrað. Ekkert getur keppt við skjáinn. Litla fallega mjúka skjáinn. Skjárinn.
Screen supremacy.